تبليغاتX
کاسنی!

کاسنی!

اگر کاسنی تلخ است، از بوستان است! اگر عباس مجرم است، به دوستان سلام برسونید!

اثر جلال پیرمرزآبادی

انسان ها دو دسته اند: یا بازیگرند یا تماشاچی!


برای درک بهتر حرف هایی که در ادامه می زنم، لطفن در طول خواندن این مطلب، معنای عامِ واژه های بازیگر و تماشاچی را فراموش کنید!

از دوران مدرسه به طور ناخواسته در جریاناتی قرار می گرفتم که مجبور بودم نقش لیدر رو بازی کنم. در بیشتر ماجراها هم نقش رئیس تبهکار ها یا خرابکارها رو داشتم. هر اتفاقی که تو کلاس می افتاد، ناظم مدرسه تا وارد می شد، بدون هیچگونه سوالی می گفت: زاهدی بیرون! منم که با مرام. عمرن اگه می کشتنم هم کسی رو لو نمی دادم. یا اگه تو کلاس حق کسی ضایع می شد مطمئنن ازش دفاع می کردم. نمی تونستم ساکت بشینم و تو غالب مواقع هم به ضرر خودم تموم می شد. ولی نمی تونستم زیر بار حرف زور یا ناحق برم. هوش زیادی هم داشتم. یادمه کلاس پنجم دبستان تو امتحان ورودی مدرسه تیزهوشان قبول شدم که مادرم از ترس اینکه شنیده بود آدم های فارغ التحصیل شده از این مدارس خُل و چـِِل می شن نذاشت برم!
یادمه یه روز سال اول دبیرستان ناظم مدرسه سر یک موضوعی اومد تو کلاس و گفت: شما همه تون سیب زمینی هستید نوک دماغتون رو هم نمی تونید ببینید. اما این زاهدی چند سال از سنش بزرگتره. بعد هم با یه پس گردنی من رو از کلاس انداخت بیرون!
این لیدر (بازیگر) بودن یه جاهایی خوبه و یه جاهایی بد. از خوبیهاش که بگذریم، بدیش اینه که در اکثر مواقع تو در نقطه ی مقابل دیگران قرار می گیری و به لجبازی، عصبی بودن، عجول بودن و هزار و یک درد و مرض دیگه متهم می شی.
خدا اون روز رو نیاره که در مقابل آدمی قرار بگیری که اون هم احساس کنه بازیگره! اونجاست که مشکلات، خودش رو نشون می ده و تو، یا باید از خودت انعطاف نشون بدی یا درگیر جنگی بشی که آخرش دو سر سوخته!
با تمام این حرفا تابحال نتونستم یه جا بشینم و ببینم دیگران چیکار می کنن و من دنباله رو باشم یا اینکه ببینم دیگران برام چه تصمیمی می گیرن. اصولن اهل تماشا کردن نیستم. دوست دارم دیگران تماشام کنن!
راستی شما چطورید ...؟!

دیر نوشت:
همین الآن به ذهنم رسید که از شما هم بخوام، اگه دوست دارید تو وبلاگتون راجع به این موضوع بنویسید که بازیگرید یا تماشاچی! 

پ.ن:
1/ این سینه ی آسیا شده می گوید ... بازیچه ی نعل های اسبان شده ای!
2/ اون چیزی که من تو خشت خام می بینیم، تو، تو آئینه هم نمی تونی ببینی!
3/ خدایا ما که غیر از تو کسی رو نداریم، پس مواظب خودت باش!
4/ تو دنیا، همه چیز از نازکی پاره می شه ولی مرد از کلفتی! (غلام پیروانی، برنامه 90)
5/ برای خود زندگی کنیم، نه برای نمایش دادن آن به دیگران!
6/ یه تریلی ارادت داریم. خالیش کن که ماشین بعدی تو راهه!

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام دی 1387ساعت   توسط عباس قاضی زاهدی  | 

اثر سیدمحمود جوادی

محسن عزیز در وبلاگش یک دوبیتی سروده و از سایرین خواسته تا آن را ادامه دهند. هر چند دوبیتی را ادامه نمی دهند چون دوبیتی است. اما کاسنی هر کاری بخواد می تونه بکنه. این همیشه یادتون باشه!!


خوشـــا آنــان که وبـــــلاگی ندارند
                                                            کامــــنت و پســــت و آماری ندارند!
به جــــای حوری در بالای وبــــلاگ
                                                            رتـــــیل و عـــــقرب و مـــاری ندارند!

خوشا آنان که در شـام و سحـرگاه
                                                            و یا هنــــگام ظــــهر و گاه و بی گاه
برای خــــوردن یک لــــقمه اِطـــعام
                                                            ســـیرابی بر ســـر سفره نــــدارند!
خوشـــا آنـــان که در راه و خـــیابان
                                                            و یا در جـــــاده و کــــوه و بیـــــــابان
برای باک بــــنزین تـُــــهی شــــــان
                                                            غذایـــی بـــهر آن مِســـکین ندارند!
خوشــــا آنان که در هنـگام مستی
                                                            و یا در وقت پوچـــی، مـِـی پرستی
برای عربـــــده در کـــــوی و بــــــرزن
                                                            صـــدایی در تهِ حـــــلقی نـــــدارند!
خوشـــا آنان که در میــــــدان کارزار
                                                            خصوصــن در مقـــــابل با زنــــی زار
بـــرای کشــــتن یک "ض" ضـــعیفه
                                                            کمـــــربندی به همــــراهی نــــدارد!
خوشا مسعود شجاعی در سلامت
                                                            و چــــــرخ کاریـــــکاتور در مـــــلاحت
وگرنه خـــــانه* بــی نور جــــمالش
                                                            صــــفایی بــــهر اِســـتادن نـــــدارد!
خوشا وبلاگ نویــسانی که هـر روز
                                                            نویسند حرف های سخت و مـرموز
وگرنه حرف های صـــــدتا یک غــــاز
                                                            به جـــــون مـــــادرم کــــاری نـدارد!
خوشـــا شـــعری بدون قــــا وَ فـــیه
                                                            بــــدون مصــــرع و بیـــت و سَجـــیه
همین هم بود از سر، بــس زیــادی
                                                            کی گفته کاسنی ام شعری نـدارد؟
خوشا آنکس که فی الواقع بُـوَد مرد
                                                            و یا باشـــد زنــــی در هیـبت مـــرد
کامنتـــش را نویــــسد با نـــــشانی
                                                            آخــه (...) (...) زدن کـــاری نـــدارد!
خوشا آنکس که پِ رادو سوار است
                                                           سگ ماک اش همیشه در کنار است
بپوشـــد کت وَ شـــــلوار زرشــــکی
                                                           مثــــه من، دامـــن و ســاری نــدارد!
خوشا آنکـَــس که کاسنی را بخواند
                                                           زبـــان قیــــل و قـــــالش را بـــــــداند
بـُــوَد وبلاگ نویس در شـــهر بسـیار
                                                           ولیــــکن هیچـــــکدام فایــده نـدارد!!
بســـازم خنـــجری نیـــشش ز فولاد
                                                           وانــــــــــگهی دریـــــــا شــــــــــــــود
سیــــــبیل بابات می چــــــرخــــــــه
                                                           و …!

* خانه کاریکاتور

پ.ن:
1/ از نحوه ی پرپر شدنت معلوم است ... که دستخوش حمله ی طوفان شده ای!
2/ آره من پاچه خوارم. حرفیه؟!
3/ مَه فشاند نور و سگ عو عو کـُــنَد! (خطاب به کامنت گذار مورد نظر و بی نام و نشان!)
4/ توی حوضی که ماهی نباشه، قورباغه سالاره! چاکرتیم سالار!
5/ دوشیزه ی عشق من، مادری بیگانه است!! (وانت نوشته!)


 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم دی 1387ساعت   توسط عباس قاضی زاهدی  | 

اثر دودی ایسوایودی از اندونزی

 

شرح وقایع بعد از مرگم!

حتی اگر کسی من را به بازی دعوت نکند، به انتخاب خودم وارد بازی های مختلفی می شوم که دوستشان دارم.

یادم می آد سالها پیش درون قبری 5/0 متری خوابیدم. وقتی به آسمان نگاه کردم، انگار که در انتهای چاهی 50 متری هستم. از ترس یکی از دستانم را از قبر بیرون گذاشته بودم که مبادا قبر بسته شود و من درون آن محبوس شوم!

اول باید بگویم که من به مرگ عادی نمی میرم. یعنی مطمئنن در جنگی کشته می شوم که دایره ی آن از جنگ بین من و یک ضعیفه شروع می شود تا نبرد حق علیه باطل!
دعا کنید که در دومی کشته شوم که اولی برای جمعیت رجال مقیم مرکز مایه ی سرافکندگی است!

بدلیل اینکه اغلب با تاخیر به محل کارم می رسم، مطمئنن تا ساعت 11-10 صبح کسی نگران من نمی شود ولی برای عبرت سایرین هم که شده برایم غیبت رد می کنند و بجایش من هم به آنها می خندم. بعد از گذشت مدتی وقتی نگرانم می شوند با منزلمان تماس می گیرند و با شنیدن صدای شیون و زاری متوجه می شوند که یک نوگل نوشکفته پرپر شده ولی دیگر برای پاک کردن غیبت من دیر است!

مطمئنم که رئیس عزیز از همان لحظات اولیه سوژه ای به ذهنش می رسد تا به فکر دست و پا کردن قطعه ای در حاشیه ی قطعه ی هنرمندان با عنوان "قطعه ی کمک هنرمندان" باشد!

بدلیل آنکه تعداد دوستانم بسیار بیشتر از تعداد دشمنان فرضی است و دشمنانم هم آنقدر جدی و قابل توجه نیستند، سه روز و سه شب در تهران عزای عمومی اعلام می شود و دیدگان آشنا و غریبه خونفشان خواهد شد!

بعد از مراسم کفن و دفن هم از آنجائیکه پاسخ سوالات نکیر و منکر دوست داشتنی را به خوبی می دانم، پس از فراغت از این امتحان در حالی که در بهشت با چند حوری و پری در حال خوش و بش هستم -همانطور که در قبل نیز توضیح داده ام- اقدام به راه اندازی وبلاگ جدیدی با عنوان "روح الکاسنی" نموده و اگر به روز رسانی "ایران کارتون" برایم فرصتی باقی گذاشت از آنجا و از طریق وبلاگ مذکور تمامی اخبار و اطلاعات جالب و خواندنی آن دنیا را در اختیارتان قرار می دهم.

پ.ن:
1/ میمیرم و زنده می شم، وقتی که چشمات باز و بسته می شه!
2/ خاک شو، پیش از آنکه خاکت کنند!
3/ بیار باده و اول به دست حافظ ده ... به شرط آنکه ز مجلس، سخن بدر نرود!
4/ دلِ تو دریایِ خشکه، دلِ من کاسه ی خونه ... یه روزم نوبت ابراست، دنیا اینجور نمی مونه!
5/ یا دهنده ی بی منت!

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم دی 1387ساعت   توسط عباس قاضی زاهدی  | 

اثر خودم!

زخمـــهای تو را شِمــــردم که
                                                    یک به یک نَذرِ بوسه ای دارم
چقــَــدَر زخــــــم بر تنت داری
                                                    چقـَــدَر بوســه من بدهـــکارم

پ.ن:
1/ طبل عزا را بِنواز ای فلک ... خیمه ی خورشید سوخت!
2/ وقتی خدا خلقتِ او را تمام کرد ... با خنده گفت، آنچه که عشقم کشید شد!
3/ چه غم زِ مستی و دیوانگی و رسوایی ... شرابِ عشق تو را بی حساب می خواهم!
4/ بی تو ای نیزه نشین، ساکن ویران شده ام ... تا جدا شد سرِ تو، بی سر و سامان شده ام!
5/ و همه چیز تمام شد ...!

+ نوشته شده در  چهارشنبه هجدهم دی 1387ساعت   توسط عباس قاضی زاهدی  | 

رویایِ رنگینِ شبهای من ... ای عشقِ شیرینِ دنیای من


روز آخر شده ... هنگامه ی صد چشمه و صد رود ... که راهی شده در سینه ی سوزنده ی این دشت کویری ... پیِ آغوش تماشایی دریا ... همه ی اهل حَرم ... دیده به میدان ... نگران ... زار و پریشان ... و در این همهمه و شور و ملاقات ... به یک خیمه نشسته ... بَرِ گهواره ... به دلداری و لالایی طفلی ... که به زیبایی او دیده ندیده ... و تکان می دهدش مادر دلخسته ... بخواب ای نَفَسِ گرم حَرَم ... یاسِ دلم ... وقت عطش ... لحظه ی بی تابی و بی آبیِ لبهاست ... بخواب ای گلِ دل ... دست دعا دارم و امیدی از این دست ... به این سینه و چشمی ... که ببارد ... نَفَسی بارش باران به حَرَم ... تا که تو سیراب شوی ... خواب شوی ... یا که بجوشد زِ دلِ خاک تو را چشمه ی آبی ... و بریزم کفِ دستی ... نه ... دو سه قطره به لبانت ... که بنوشی و بخندی به رُخَم ... بار دگر ... یا که خدا باز مرا شیر دهد شیر ... مگر زنده بمانی ... مگر زنده بمانی!
رمقی دست و دلِ بی رمقت یابد و ... پرواز کنی ... بال زنی ... پلک بِنه بر هم و در خواب برو ... خواب برو ... خواب ... 
اصلن تو بگو هیچ نبارد نَفَسی ... قطره ی بارانی از آن آبیِ بی ابر ... و نجوشد زِ دلِ خاک ... نه رودی و نه چشمه ... که تو را آب بیارد ... نَبُوَد هیچ مرا شیر ... همین شیر که چندی است ننوشیده لبت ... غم به دلت راه مده ... خواب برو ... تا که عمو هست ... عمو هست!
بگو آب وَ بابا وَ عمو ...
آبشاری است که خود رفته ... که مشکی ز فرات آورد و ... باز تو را در بغل خویش کِشد ... خواب برو خواب ... دلت قُرص ... برو خواب!
ساعتی رفته ولی هیچ خبر نیست از او ... آه کجا رفته عمو؟ ... دیر کرده ... چه شده؟ ... چنگ دلشوره زده بر جگر و ... مانده نَفَس بین گلو و ... دلِ مادر ... همه آتش ... همه خون ... نیست آبی که شود قطره ی اشکی و ... ز پلکش بچکد روی لبان پسرش ... کو علمش؟ ... مشک چه شد؟ ... آمده بابا ز شریعه به حَرَم ... با کَمَری از چه خمیده؟! ... چه شد آن دلخوشی آن دیده ی بیدار علمدار؟ ... و افتاد ستونگاه همان خیمه و ناگاه ... به لب گفت رباب: آه شدم خانه خراب!
گوئیا بی ثمر و بی اثر است ... نغمه ی لالایی من ... طفلک دلخسته ی من ... طفل زبان بسته ی من ... کُشت مرا دیدن تو ... در تَفِ این حُرمِ عطش ... این همه گرمای جگر سوز ... نَفَس تاب ندارد ... پدرت آب ندارد ... گُلِ من خسته مشو ... پلکِ دلم بسته مشو ... خُشک شده برگِ و بَرَت... روی دو دستم ... چه کنم؟ ... غنچه ی مادر ... مزن اینگونه زبان را به تَرَک های لبانت ... که چکد خون زشیارِ تَرَکش ... آه کمک ... آه کمک ... کودک من رفت ز دست ... بس که زدی پای روی سینه ام از تشنگی ات ... خسته و بی جان شدی ... پای مزن ... آب سراب است ... دلم زار و کباب است ... کسی نیست بگویم که به یک کاسه ... نه ... یک جام ... نه ... یک کَف ... نه ... فقط قطره ی آبی به لبی سوخته ... تا باز مگر خواب رَوَد ... خواب ببیند که در آغوش فُرات است ... در آغوش فُرات است ...

پ.ن:
1/ هنگام گریه کوشد، تا اشک خود بِنوشَد ... اشکی که تَر کُنَد لب، دورِ دهان ندارد!
2/ مَشک هم، اشک به بی دستیِ من می ریزد ... بی سبب نیست اگر، مشک من از آب تهی است!
3/ از آب هم مضایقه کردند کوفیان ... خوش داشتند حُرمتِ مهمان کربلا!
4/ و آیا کودکان غزه، علیِ اصغران امروز نیستند؟!
5/ درسته من پست های بلند سایر وبلاگ ها رو نمی خونم، ولی این دلیل نمی شه که تو اینو نخونی!

+ نوشته شده در  شنبه چهاردهم دی 1387ساعت   توسط عباس قاضی زاهدی  | 

هزار جهد بکردم، که سرِّ عشق بپوشم
                                                                 نبود بر سرِ آتش، مُیسّرم که نجوشم
بهوش بودم از اول، که دل به کَس نسپارم
                                                                 شمایل تو بدیدم، نه عقل ماند و نه هوشم

پ.ن:
1/ اینجا نسیم می وزد، این بوی سیب چیست؟!
2/ ندیده عاشقت شدم، نمی دونم چی می شه ... می خوام یه بار ببینمت، بهم می گی نمی شه!
3/ به چشم کودکِ عاقل مرا نگاه مکن ... کسی که عشق ندارد به عقل مُتّهم است!
4/ قوّت زانوهاش صلوات بفرست!

 

+ نوشته شده در  دوشنبه نهم دی 1387ساعت   توسط عباس قاضی زاهدی  | 

اثر سیدمحمود جوادی

نمی دونم شما اینطور هستید یا نه؟! اما من از وقتی که روی "ثبت مطلب" کلیک می کنم و یه پست جدید می ذارم، استرس ام شروع می شه و به این فکر می کنم که برای پست بعدی چی بنویسم!
از وقتی وبلاگ نویسی رو شروع کردم دقت ام بیشتر از قبل شده. به اتفاقات اطرافم عمیق تر نگاه می کنم؛ اما هر چی این عمق بیشتر می شه، یافته های من هم به همون میزان کمتر می شه.
بیشتر چیزهایی که دوست دارم بنویسم رو نمی تونم بنویسم و بیشتر چیزایی که می تونم بنویسم رو بلد نیستم بنویسم!
در اصل اسیر هویت ام هستم و در زندانی خود ساخته زندگی می کنم!
اما به هر حال فعلن که می نویسم و این نوشتن رو هم دوست دارم. هر چند دست و پا شکسته!
اینا رو برای این گفتم که بدونید در طول مدت به روز رسانی قبلی و بعدی بر من چی می گذره. این که بدونید به فکر اون چیزایی که می نویسم تا شما بخونید، هستم. یعنی بیشتر به فکر شما هستم.
خواستم اگه نقصانی تو کار من می بینید به بزرگی خودتون ببخشید. هر چند که نقصانی نمی تونید ببینید!

پ.ن:
1/ این روزها چهارچرخ روحم رفته هوا، آپاراتچی خوب سراغ ندارید؟!
2/ تو خوابِ من آلوده نشو!
3/ مردونگی هم افسانه شد!
4/ بوق نزن، خسته ام!
5/ عاشق کامیون نوشته ها هستم!

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهارم دی 1387ساعت   توسط عباس قاضی زاهدی  |