صبح که از خواب بیدار شدم، تصمیم گرفتم برای سنجش میزان محبوبیت ام، اعلام کنم که دیگر در این وبلاگ نخواهم نوشت.

بعد با خودم گفتم: «تو که خودت هم می دونی محبوبیتی نداری. الکی خودت رو لوس نکن که ضایع می شی. تازه خیلی ها هم خوشحال می شن!»

این بود که تصمیم خود را در کسری از ثانیه تغییر داده و برای جلوگیری از خوشحالی بیش از حد شما، کماکان می نویسم!

 

پ.ن:

۱/ دلم برای خودم تنگ شد!

۲/ از عشق تو آواره ی کلیسا شدم! (پشت یک وانت خوندم)

۳/ می نویسم، چون دلم می خواهد!

۴/ حالا خدایی، بنویسم یا ننویسم؟!